บทที่ 6: การรวมตัวกันหลังจากแยกตัวเป็นเวลานาน

เดซี่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยสักนิดว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น เมื่อเห็นเจมส์เอาแต่จ้องมองผู้หญิงบนหน้าจอตาไม่กะพริบ ความหึงหวงก็แล่นพล่านขึ้นมาจับใจ เธอจึงแสร้งทำเป็นไม่พอใจ "เอ็มม่าไม่เคยชอบคนแปลกหน้านะคะ ถ้าแกอยากเจอผู้หญิงคนนี้ ยัยนั่นต้องทำอะไรแกแน่ๆ เลยค่ะ!"

เมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาแปลกๆ ของเจมส์ เดซี่จึงเพ่งมองผู้หญิงในวิดีโอให้ชัดขึ้นและต้องตกตะลึง เธอพึมพำออกมา "ผู้หญิงคนนี้หน้าตาเหมือนชาร์ลอตต์เลย"

ยิ่งจ้องมอง เธอก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจ ความร้อนรนปะทุขึ้นในอกจนต้องพยายามพูดยุยง "หล่อนจงใจทำแบบนี้นะคะเจมส์ หล่อนพยายามจะปั่นหัวคุณ คุณต้องจัดการให้หล่อนรู้สำนึกซะบ้างนะคะ!"

เดซี่คิดในใจ 'ขอแค่ยัยนั่นถูกไล่ตะเพิดไปอีกครั้งก็พอ'

ทว่าเจมส์กลับดับฝันข้อสันนิษฐานของเดซี่ลงในทันทีด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "พอได้แล้ว ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนจะเป็นชาร์ลอตต์นะ ผมว่าคุณชักจะเลอะเทอะไปกันใหญ่แล้ว ไปเช็กสายตาบ้างก็ดี ออกไปซะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ" เจมส์ปฏิเสธโดยสัญชาตญาณว่าผู้หญิงในวิดีโอไม่ใช่ชาร์ลอตต์ พร้อมทั้งตวาดไล่เดซี่ออกไป

เดซี่สะดุ้งตกใจกับปฏิกิริยารุนแรงของเขาและรู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่ก็ยังเอ่ยปากขอโทษด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ขอโทษค่ะ ฉันอาจจะตาฝาดไปเอง อย่าไล่ฉันไปเลยนะคะ"

ทว่าเจมส์กลับไม่แสดงความเห็นใจใดๆ นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่เดซี่ขณะแค่นหัวเราะเยาะ "อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำ"

เดซี่หวาดกลัวกับน้ำเสียงของเขาและรู้ดีว่าเจมส์ไม่ได้พูดเล่น เธอชั่งน้ำหนักในใจก่อนจะฝืนยิ้มออกมาในที่สุด "โอเคค่ะ อย่าโกรธเลยนะคะ ฉันไปแล้วค่ะ" ทันทีที่พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไป แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายและเกลียดชังชาร์ลอตต์อย่างล้นเหลือ

ทุกครั้งที่เธอเอ่ยถึงชาร์ลอตต์ เจมส์เป็นต้องโมโหทุกที

เมื่อมองดูเดซี่เดินออกไปแล้ว เจมส์ก็หันกลับมาจ้องมองวิดีโอจากกล้องวงจรปิดอีกครั้ง

เขามั่นใจว่าผู้หญิงคนนั้นคือชาร์ลอตต์

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็กำหมัดแน่น แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ต้องอดกลั้นไว้

ไม่นานนัก เขาก็ส่งข้อความหาดีน สั่งให้ตรวจสอบกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาลเพื่อตามหาชาร์ลอตต์

ทว่าหลังจากรอคอยมานานถึงสามชั่วโมง ในที่สุดดีนก็ตอบกลับมา "คุณมาร์ตินครับ เราหาเธอไม่พบ ดูเหมือนว่าร่องรอยของเธอจะถูกจงใจปกปิดเอาไว้ครับ"

เจมส์วางสายด้วยใบหน้าเรียบเฉย ความรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก จากนั้นเขาก็มองดูผู้หญิงในวิดีโอ แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นมากยิ่งขึ้น

เขาคิดในใจ 'ชาร์ลอตต์ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน ผมจะต้องหาคุณให้พบ'

จากนั้นเจมส์ก็ออกจากห้องทำงานและตรงไปยังห้องของเอ็มม่า

เมื่อเห็นเขา เอ็มม่าก็รีบวิ่งเข้ามาหา แววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น "คุณพ่อคะ"

เจมส์สวมกอดเอ็มม่าไว้แน่น น้ำเสียงของเขาแหบพร่า "พ่อขอโทษนะ พ่อหาไม่เจอว่าเธออยู่ที่ไหน"

เมื่อได้ยินดังนั้น เอ็มม่าก็พยักหน้าอย่างเศร้าซึม ก่อนจะออกแรงผลักเจมส์ออกจากห้องไปสุดกำลัง

ในขณะเดียวกัน ชาร์ลอตต์ได้กลับมาถึงบ้านพร้อมกับแอนดี้และโนอาห์ หลังจากจัดการข้าวของเข้าที่เข้าทางแล้ว เธอก็วางแผนที่จะส่งเด็กๆ กลับไปเรียนหนังสือ

ชาร์ลอตต์หันไปมองเอวาที่นั่งอยู่ข้างๆ และเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ "เอวา ฉันยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับที่นี่เท่าไหร่ เธอช่วยหาโรงเรียนอนุบาลที่เหมาะๆ ให้แอนดี้กับโนอาห์หน่อยได้ไหม เด็กๆ ถึงวัยที่ควรจะเข้าโรงเรียนแล้ว พวกเขาต้องได้เข้าสังคมกับเด็กวัยเดียวกันน่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เอวาก็ไม่ได้แปลกใจอะไรและรับปากอย่างอารมณ์ดี "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง ฉันจะหาโรงเรียนอนุบาลที่ดีที่สุดให้เด็กๆ เอง"

ชาร์ลอตต์พยักหน้า รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง

วันรุ่งขึ้น ชาร์ลอตต์ได้รับแจ้งให้เดินทางไปยังสถาบันนวัตกรรมทางการแพทย์เวริทัส

ผู้คนในเวริทัสได้รับแจ้งเรื่องนี้ล่วงหน้าแล้ว ชาร์ลอตต์จึงสามารถเข้ารับตำแหน่งได้อย่างราบรื่นโดยไม่มีปัญหาใดๆ

อเล็กซ์ คูเปอร์ มาเป็นเพื่อนเธอในพิธีส่งมอบงาน สถาบันเวริทัสแห่งนี้เต็มไปด้วยคนหนุ่มสาวไฟแรง

ตอนที่แบรดแจ้งชาร์ลอตต์เรื่องการเข้ามารับช่วงต่อที่เวริทัส เขาได้ให้อเล็กซ์กลับมาล่วงหน้าเพื่อจัดการเรื่องต่างๆ ไว้ก่อนแล้ว จึงทำให้เธอสามารถรับช่วงต่องานได้ง่ายดายยิ่งขึ้น

อเล็กซ์เป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยของชาร์ลอตต์หนึ่งปี และทำงานวิจัยร่วมกับแบรดมาตั้งแต่เรียนจบ หลังจากที่เธอแต่งงานกับเจมส์ อเล็กซ์ก็ยังติดต่อเธอมาบ้างเป็นครั้งคราวเพื่อถ่ายทอดข้อความจากแบรด และแสดงความเห็นใจต่อสถานการณ์ของเธอ ตอนที่ชาร์ลอตต์หย่าร้าง อเล็กซ์เป็นคนแรกที่ติดต่อมา และพาเธอไปพบแบรด

ตลอดช่วงหกปีที่ผ่านมา อเล็กซ์คอยช่วยเหลือเธออย่างมาก ทั้งในเรื่องงานวิจัยและเรื่องส่วนตัว

นอกจากนี้ โนอาห์กับแอนดี้ยังมักจะตั้งข้อสงสัยกันอยู่บ่อยๆ ว่าอเล็กซ์แอบมีใจให้เธอหรือเปล่า

เมื่อยืนเคียงข้างกัน อเล็กซ์กับชาร์ลอตต์ดูเป็นคู่ที่โดดเด่นสะดุดตา หญิงสาวท่าทางร่าเริงคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวขึ้นมา "พี่ชาร์ลอตต์กับพี่อเล็กซ์ดูเหมาะสมกันจังเลยนะคะ เคมีเข้ากันสุดๆ"

หญิงสาวอีกคนรีบเสริม "ใช่ค่ะ คนนึงก็ดูสุขุม อีกคนก็อ่อนโยน เกิดมาคู่กันชัดๆ ถ้าไม่ได้คบกันนี่น่าเสียดายแย่เลย"

ชาร์ลอตต์ได้ยินคำแซวนั้นแต่ก็แค่ยิ้มรับและปัดตกไป "พวกเธอยังอายุน้อย ควรจะโฟกัสเรื่องงานกันดีกว่านะ เอาเวลาไปหาเงินให้มีความสุขดีกว่ามานั่งจับคู่ให้คนอื่น" เธอพูด

ทว่าสายตาของอเล็กซ์กลับไม่เคยมองไปทางอื่นนอกจากชาร์ลอตต์ เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ แววตาของเขาก็หม่นแสงลงวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาสว่างใสตามปกติอย่างรวดเร็ว

วันนี้เป็นวันแรกของการทำงานของชาร์ลอตต์ และตามธรรมเนียมแล้ว จึงมีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับขึ้นในเย็นวันนั้น

ชาร์ลอตต์พยายามปฏิเสธอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็จำใจต้องไปร่วมฉลองกับทุกคนที่บาร์แห่งหนึ่ง

พวกเขากินดื่มด้วยกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความชื่นมื่น

ชาร์ลอตต์มองดูพวกเขากลั่นแกล้งหยอกล้อกันด้วยรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปาก

กลางคัน เธอขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นขึ้น

อาจจะเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ หรือไม่ก็เพราะบาร์แห่งนี้คนพลุกพล่านเกินไป ชาร์ลอตต์จึงไม่ได้สนใจผู้คนที่เดินสวนไปมามากนัก

เธอคิดในใจว่า 'บาร์นี้ก็ไม่ได้หรูหราอะไร ฉันคงไม่บังเอิญเจอเจมส์ที่นี่หรอกมั้ง'

เมื่อก้าวเข้าไปในห้องน้ำ แสงไฟสีเหลืองสว่างจ้าก็แยงตา แต่มันก็ช่วยขับไล่ความมึนเมาออกไปได้บ้าง

ชาร์ลอตต์ส่ายหน้าสะบัดความคิด

เธอจะไปคิดถึงเขาทำไมกัน?

จู่ๆ ก็มีใครบางคนคว้าข้อมือของเธอเอาไว้

ชาร์ลอตต์เบิกตากว้าง เธออ้าปากเตรียมจะร้องตะโกน แต่แล้วน้ำเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู "ผมเอง อย่าร้อง"

ร่างของชาร์ลอตต์แข็งทื่อไปชั่วขณะ จากนั้นเธอจึงหันไปมองใบหน้าที่ตนเองเคยรู้จักดีเหลือเกิน

ความเจ็บปวดพาดผ่านดวงตาของเธอชั่วแวบหนึ่ง ทว่าสีหน้ากลับยังคงเย็นชา

"ปล่อยฉันนะ เจมส์ คุณต้องการอะไร?" เธอถามเสียงแข็ง

คืนนี้เจมส์มีนัดคุยธุระส่วนตัวที่บาร์แห่งนี้ หลังจากดื่มไปสองสามแก้ว เขาก็รู้สึกมึนๆ จึงตัดสินใจมาเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาให้สร่าง ขณะที่ผลักประตูห้องน้ำเข้ามาและกำลังจะล้างมือ เขาก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยในกระจก หัวใจของเขากระตุกวูบ เจมส์เคยจินตนาการถึงสถานการณ์นับครั้งไม่ถ้วนว่าหากได้บังเอิญเจอชาร์ลอตต์อีกครั้งจะเป็นอย่างไร

เขาเคยคิดไว้แล้วว่าประโยคแรกที่จะพูดคืออะไร ทว่าเมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของชาร์ลอตต์ในความเป็นจริง มันกลับทำให้เขาโกรธจัด

เขาคว้าไหล่ทั้งสองข้างของชาร์ลอตต์ ดันร่างของเธอไปกระแทกกับกำแพง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโทสะ

เขาตอกกลับไปว่า "ชาร์ลอตต์ คุณมันผู้หญิงไม่มีหัวใจ!"

ชาร์ลอตต์ดิ้นรนอย่างหนักและพูดขึ้นว่า "ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร เราจบกันแล้ว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้"

เจมส์ไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังบีบไหล่เธอแน่นขึ้น เมื่อรู้สึกถึงแรงบีบ ชาร์ลอตต์จึงตบหน้าเขาไปฉาดใหญ่ตามสัญชาตญาณ

จากนั้นทั้งคู่ก็ชะงักงัน ราวกับเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ

ความเจ็บปวดดึงชาร์ลอตต์ให้กลับสู่ความเป็นจริง เธออาศัยจังหวะที่เจมส์กำลังตกตะลึง สะบัดตัวหลุดแล้ววิ่งหนีออกมา

เมื่อกลับมาถึงห้องจัดเลี้ยง เธอยังคงรู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นรัวแรง เมื่อนึกย้อนไปถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เธอก็รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก

เธอคว้ากระเป๋าแล้วรีบเอ่ยขอโทษ "ขอโทษนะคะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย คงต้องขอตัวกลับก่อน วันหลังฉันจะเลี้ยงข้าวทุกคนเพื่อเป็นการไถ่โทษนะคะ"

โดยไม่รอฟังคำตอบ เธอก็รีบจ้ำอ้าวออกไปทันที

ไม่มีทางที่เธอจะทนอยู่ต่อเพื่อเสี่ยงให้เจมส์ตามมาเจอตัวได้หรอก

อเล็กซ์รีบเดินตามชาร์ลอตต์ออกไปติดๆ

เมื่อมองดูทั้งสองคนเดินออกไป สมาชิกในทีมต่างก็ตื่นเต้นกันใหญ่

"พี่อเล็กซ์แสดงออกชัดเจนมาก ดูออกเลยว่าเขาชอบพี่ชาร์ลอตต์"

"จริงที่สุด เหมาะสมกันจะตายไป"

ชาร์ลอตต์วิ่งหนีออกมาด้วยความตื่นตระหนก สภาพของเธอดูยุ่งเหยิงไม่น้อย